تقسیم
پس از سلیمان، قوم اسرائیل به دو پادشاهی تقسیم شد. پادشاهی اسرائیل که از ده سبط تشکیل شده بود و سامره پایتخت آن بود، در شمال قرار گرفت؛ و پادشاهی یهودا که از دو سبط تشکیل شده بود و اورشلیم پایتخت آن بود، در جنوب استقرار یافت (اول پادشاهان ۱۲:۱–۲۰؛ دوم تواریخ ۱۰:۱–۱۹).
قدرت، ثروت و رفاه، اسرائیلیان را بهتدریج از تعالیم خدا دور ساخت و باعث شد بسیاری از رسوم و فرهنگ بتپرستانهٔ ملتهای همسایه را بپذیرند. پادشاهان شریر، پرستش بتهای مشرکانه را رواج دادند. سبت که نشانهای میان خدا و قوم او بود (حزقیال ۲۰:۱۲ و ۲۰)، کمکم جای خود را به روز پرستش خورشید داد.
خدا در رحمت بیپایان خود، پیامبری پس از پیامبر فرستاد تا آنان را هشدار دهد، اما آنان گوش ندادند. سرانجام، آفریننده ناچار شد اجازه دهد که آنان ثمرهٔ سرکشی خود را درو کنند!
نخست، پادشاهی اسرائیل به دست آشوریان نابود شد (دوم پادشاهان ۱۷:۳–۶). سامره ویران شد و ده سبط در سراسر امپراتوری آشور پراکنده شدند. آنان که از خدا دور شده بودند، در گرداب زمان گم شدند.
اندکی بیش از یک قرن بعد، بابلیان به پادشاهی یهودا یورش بردند، اورشلیم و معبد باشکوه سلیمان را ویران کردند و ثروت آن را به بابل بردند. همچنین ساکنان آن را به اسارت بردند (دوم پادشاهان ۲۴:۱۰–۲۵:۲۲؛ دوم تواریخ ۳۶:۱۷–۲۱).
باشد که دغدغههای این زندگی ما را از اطاعت از ارادهٔ آفریننده دور نسازد! باشد که در این سبت، خدای آفرینندهٔ خود را با تمام وجود ستایش و پرستش کنیم!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
سرود
قرنها پس از آنکه بنیاسرائیل در سرزمین کنعان ساکن شدند، سرایندهٔ مزامیر «سرودی برای روز سبت» نوشت. او در این سرود، روح سپاسگزاری را که باید سراسر پرستش و ستایش این روز را فرا گیرد، میستاید. سپس میسراید:
«نیکوست که خداوند را سپاس گوییم و نام تو را، ای حضرتِ اعلی، بستاییم؛ که بامدادان از محبتِ پایدار تو سخن گوییم و شبانگاهان از وفاداری تو، با ساز دهسیم، با بربط و نوای چنگ. زیرا تو، ای خداوند، مرا از اعمال خود شاد ساختهای؛ به کارهای دستان تو وجد خواهم کرد. ای خداوند، چه عظیم است کارهای تو! اندیشههای تو چه ژرفاند! مرد نادان این را نمیداند و بیخرد آن را درک نمیکند: هرچند شریران همچون علف برویند و همهٔ بدکاران شکوفا شوند، سرانجام تا ابد نابود خواهند شد. اما تو، ای خداوند، تا ابد متعال هستی.»
(مزامیر ۹۲:۱–۸)
باشد که پرستش و ستایش ما در این روز، بیانگر قدردانی صمیمانهٔ ما از این خدای شگفتانگیز باشد!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
زیباییها
کتابمقدس اطلاعاتی در اینباره به ما نمیدهد، اما میتوانیم تصور کنیم که آن روز، سبت بوده است. داوودِ پادشاه، پس از آنکه فعالیتهای فراوان خود در ادارهٔ حکومت را کنار میگذارد، به زیباییها و عظمت آفرینش مینگرد. سپس چنگ خود را برمیدارد و میسراید:
«چون به آسمانهای تو مینگرم، که ساختهٔ انگشتان توست، و به ماه و ستارگانی که برپا داشتهای، انسان چیست که او را به یاد آوری؟ و فرزند انسان چیست که از او سرکشی کنی؟ با این حال، او را اندکی از خدا فروتر ساختی و او را به جلال و کرامت تاجگذاری کردی. او را بر کارهای دستان خود فرمانروا گردانیدی و همهچیز را زیر پای او نهادی…»
و سپس با شادی فریاد برمیآورد:
«ای خداوند، ای سرور ما، نام تو در تمامی زمین چه باعظمت است!»
(مزامیر ۸:۳–۶، ۹)
در هفتهٔ آفرینش، آفریننده روز هفتم را جدا ساخت، آن را برکت داد و تقدیس کرد (پیدایش ۲:۳) و آن را برای مشارکت خود با انسان مقرر نمود. این روز، نشانهای هفتگی است که ما را به یاد خدا بهعنوان آفریننده میاندازد (خروج ۲۰:۱۱).
باشد که در این سبت، ستایش و پرستش ما بازتابدهندهٔ محبت و تحسینی باشد که زیبایی آفرینش در دلهای ما برمیانگیزد.
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
سپاسگزاری
سلیمان با اذعان به اینکه شکوفایی و کامیابی قوم اسرائیل تنها و تنها به سبب برکات خداوند بود، این اطمینان را در این سخنان زیبا بیان میکند:
«اگر خداوند خانه را بنا نکند، بنّایان بیهوده برای ساختن آن زحمت میکشند؛ اگر خداوند شهر را محافظت نکند، نگهبان بیهوده بیدار میماند. بیهوده است که صبح زود برخیزید، دیر به استراحت بنشینید و نانی را بخورید که با رنج و زحمت به دست آوردهاید؛ زیرا او به محبوبان خود در هنگام خواب عطا میکند.» (مزامیر ۱۲۷: ۱-۲)
سبت، افزون بر اینکه روز پرستش و ستایش است، روز قدردانی از برکاتی نیز هست که دریافت کردهایم. روزی برای سپاسگزاری!
آرامش سَبَّت بیانگر این اعتماد است که خداوند همان کسی است که همهٔ نیازهای قوم خود را فراهم میکند.
باشد که در این سَبَّت، ستایش و پرستش ما بیانگر سپاسگزاری ما برای برکاتی باشد که دریافت کردهایم!
سَبَّت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
نور
پس از چهل سال در بیابان، بنیاسرائیل به سرزمین موعود میرسند! در آنجا، تحت هدایت خدا، ساکن میشوند، رشد میکنند و به قومی بزرگ و قدرتمند تبدیل میگردند. در دوران پادشاهی داوود و سلیمان، اسرائیل به اوج شکوه خود بهعنوان ملتی برخوردار از برکت خدا میرسد! قلمرو آن از خلیج ایلات، که امروزه عقبه نامیده میشود، در جنوب و در کنار دریای سرخ، تا مناطق بسیار شمالیِ دمشق امروزی امتداد داشت. مرز شرقی آن بخش بزرگی از اردن و سوریه کنونی را در بر میگرفت. اما نفوذ آن به سرزمینهای بسیار دورتر نیز میرسید، از جمله حبشهٔ دوردست!
ملکهٔ سبا هنگامی که جلال و حکمت سلیمان و ثروت پادشاهی اسرائیل را دید، فریاد برآورد: «آنچه دربارهٔ تو شنیده بودم… و دربارهٔ حکمتت، حقیقت داشت.» اما «… تو در حکمت و کامیابی از آنچه شنیده بودم فراتر رفتهای. خوشا به حال مردانت، خوشا به حال این خدمتگزارانت… متبارک باد یهوه، خدای تو، … زیرا یهوه اسرائیل را تا ابد دوست میدارد…» (اول پادشاهان ۱۰: ۶-۹)
این همان خالق بود که وعدههای برکت خود را نسبت به کسانی که از فرامین مقرر شدهٔ او اطاعت میکردند، با وفاداری به انجام میرساند! (تثنیه ۲۸: ۱-۱۴)
اسرائیل با اطاعت از آنچه خالق مقرر کرده بود، به نوری برای ملتهای آن زمان تبدیل شده بود! او به هدفی که برای آن از بردگی مصر آزاد شده بود، دست یافته بود!
باشد که هنگام پرستش و ستایش در این سَبَّت، زندگی ما نیز نوری برای کسانی باشد که با آنان در
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
شادی
بردگی انسان را خشن، غمگین، زخمی و آزرده میسازد!
اما خالق میخواست بردگانی را که آزاد کرده بود، به قومی شاد و جشنگیرنده تبدیل کند!
از اینرو، در سینا، موسی را درباره جشنهای مذهبی قوم اسرائیل تعلیم داد.
اینها زمانهای شادی و جشن بودند که در آن، آزادی از بردگی مصر را به یاد میآوردند و جشن میگرفتند!
این اعیاد همچنین به آزادی بزرگتر از بردگی گناه اشاره داشتند!
آنها به آینده و به «برّهٔ خدا که گناه جهان را برمیدارد» اشاره میکردند. (یوحنا ۱:۲۹)
عید فصح، پنتیکاست و عید خیمهها از جمله این جشنها بودند که در زمانهای مشخصی در طول سال برگزار میشدند.
در طول این اعیاد، خالق روزهای ویژهای را برای «محفل مقدس» جدا کرد. (لاویان ۲۳:۸، ۲۴، ۳۲، ۳۵)
او این روزها را نیز «سبتها» نامید.
این سبتها هفت عدد بودند.
برخلاف سبت هفتگی که خداوند آن را «روز هفتم» هفته تعیین کرده بود (خروج ۲۰:۹-۱۰)، این سبتهای عیدی در تاریخهای مشخصی قرار داشتند و میتوانستند در هر روزی از هفته واقع شوند.
گویی خداوند میخواست این تفاوت را برجسته سازد، بنابراین این سبتهای عیدی را که مخصوص قوم اسرائیل بودند، «سبت شما» (لاویان ۲۳:۳۲) و «سبتهای ایشان» (لاویان ۲۶:۳۴، ۴۳؛ هوشع ۲:۱۱) نامید.
اما سبت هفتگی را که در هفته آفرینش برقرار شد (پیدایش ۲:۳) و برای تمام بشریت در نظر گرفته شده بود، «سبتهای من» خواند. (حزقیال ۲۰:۱۲، ۲۰)
باشد که عبادت، ستایش و مشارکت ما در این روز، بازتابدهنده شادی ما از آزادی از بردگی گناه باشد!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
به یاد آور
در آنجا، در کوه سینا، خالق «دو لوح شهادت، لوحهای سنگی که با انگشت خدا نوشته شده بودند» را به موسی سپرد. (خروج ۳۱:۱۸)
در این لوحها، چهار فرمان نخست به رابطه انسان با خدا مربوط میشوند و در این عبارت خلاصه میگردند:
«پس یهوه، خدای خود را با تمامی دل خود محبت نما…» (تثنیه ۶:۵)
و شش فرمان آخر به رابطه انسانها با یکدیگر مربوط هستند و آنها نیز در این سخن خلاصه میشوند:
«… همسایه خود را مانند خویشتن محبت نما.» (لاویان ۱۹:۱۸)
خالق که از پیش میدانست انسان گناهکار در رابطه خود با او بهراحتی آن نشانه متمایز را فراموش خواهد کرد؛ نشانهای که در بستر زمان قرار دارد، برای همه قابل دسترس است و او آن را در عدن تعیین کرده بود، فرمان داد:
«روز سبت را به یاد آور تا آن را مقدس بداری.»
و سپس چنین توضیح داد:
«اما روز هفتم، سبت یهوه، خدای توست؛ در آن هیچ کاری انجام مده… زیرا یهوه در شش روز آسمانها و زمین و دریا و هر آنچه را که در آنهاست آفرید، و در روز هفتم آرام گرفت؛ از این رو یهوه روز سبت را برکت داد و آن را مقدس گردانید.» (خروج ۲۰:۸-۱۱)
باشد که در این سبت، هنگامی که فعالیتهای خود را متوقف میکنیم و خود را به عبادت و ستایش اختصاص میدهیم، اعتماد خود را به این خدای شگفتانگیز و وابستگی خود را به او نشان دهیم!
سبت مبارک!
!سبت مبارک
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
قوم
در نخستین روز از ماه سوم پس از خروج از مصر، اسرائیلیان در دامنه رشتهکوه سینا اردو زدند.
آنان یازده ماه و بیست روز در آنجا ماندند. (خروج ۱۹:۱-۲؛ اعداد ۱۰:۱۱-۱۲)
در طول آن مدت، خالق آنان را در زمینههای روحانی، اخلاقی، اجتماعی و قانونی تعلیم داد و به یک قوم تبدیل کرد.
او با آنان عهد خود را تجدید نمود (خروج ۱۹:۴-۸)، همان عهدی که نخست با آدم در عدن برقرار کرده بود (پیدایش ۱:۲۸)، سپس پس از طوفان با نوح تجدید کرد (پیدایش ۹:۸-۱۷)، و بعد با ابراهیم در زمانی که در سرزمین کنعان سرگردان بود. (پیدایش ۱۵:۸-۱۹)
هنگامی که خالق عهد خود را با آن گروه بردگان — که آزاد شده بودند، اما هنوز خشن و ناآگاه بودند — تجدید کرد، قصد داشت آنان را به «قوم خاص خود از میان همه ملتها» و به «مملکت کاهنان و امتی مقدس» تبدیل کند. (خروج ۱۹:۵-۶)
سپس خالق، موسی را در تمام جنبههای لازم تعلیم داد تا آنان را به قومی نیرومند تبدیل کند که نماینده او در میان همه ملتها باشند.
وقتی اسرائیلیان از سینا حرکت کردند، دیگر همچون یک قوم رفتار میکردند!
باشد که در این سبت، عهد خود را با نجاتدهندهمان تازه کنیم و به این شکل، او را در میان کسانی که به ما نزدیک هستند نمایندگی کنیم!
!سبت مبارک
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
مَنّا
چهارصد سال پس از ورود خانواده یعقوب به مصر، آن خانواده به قومی عظیم تبدیل شده بود.
آنان زمانی که به مصر آمدند، سرافراز، آزاد و خداترس بودند؛ اما زیر بردگی مصر بهطرزی بیرحمانه خرد و نابود شدند!
تنها عده کمی هنوز خالق را به یاد داشتند!
این همان قوم اسرائیل بود که خداوند بهوسیله موسی آنان را از بردگی آزاد کرد و به بیابان هدایت نمود.
در آنجا، خدا اصول شخصیت خویش را به آنان تعلیم میداد تا برای جهان آن زمان نوری باشند.
اندکی پس از آنکه بهگونهای معجزهآسا از دریای سرخ عبور کردند، شاهد معجزه تبدیل شدن آبهای تلخ مارّه به آب شیرین و قابل نوشیدن شدند. (خروج ۱۵:۲۲-۲۷)
اما آذوقهها رو به پایان بود.
و چون هنوز به قدرت خالق کاملاً اعتماد نداشتند، بر موسی و هارون شکایت و غرغر کردند.
پس خدا مَنّا را فرستاد؛ نانی که از آسمان فرو میریخت!
اما شرطی وجود داشت:
در پنج روز نخست هفته، آنان باید فقط به اندازه نیاز همان روز جمعآوری میکردند.
نباید چیزی برای روز بعد نگه میداشتند، زیرا فاسد میشد.
ولی در روز ششم، باید دو برابر جمع میکردند و بخشی را برای روز هفتم نگه میداشتند! (خروج ۱۶)
در طول چهل سال سرگردانی در بیابان، خالق بار دیگر تأکید کرد که روز هفتم هفته، سَبَت است؛ روزی که او در هفته آفرینش آن را جدا، مقدس و مبارک ساخته بود تا زمانی برای مشارکت با انسان باشد! (یوشع ۵:۱۲؛ پیدایش ۲:۳)
هنگامی که در این سبت در عبادت، ستایش و مشارکت حضور مییابیم، به یاد داشته باشیم که این روزی است که خدا برای آرامش ما برگزیده است!
!سبت مبارک
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
امید
خداوند برای نخستین پدر و مادر ما باغی آفرید: عدن!
در آنجا همهچیز کامل بود! خودِ آفریننده اعلام کرده بود:
«و خدا هر آنچه را ساخته بود نگریست، و اینک بسیار نیکو بود.» (پیدایش ۱۳:۱)
او همچنین روزی را برای مشارکت و رابطه با انسان جدا، مقدس و مبارک ساخت: روز هفتم هفته، سبت! (پیدایش ۲:۳)
در آن محیط کامل، فریبدهنده، دشمن خدا، وارد شد و حوا را فریب داد؛ و او نیز آدم را وسوسه کرد و آنها را به گناه کشاند!
آن فاجعه بزرگ که جدایی میان انسان و خدا را به وجود آورد! (اشعیا ۵۹:۲)
در نتیجه، انسان که از سرچشمه حیات جدا شده بود، محکوم به مرگ گردید! (رومیان ۶:۲۳)
در آن عصر، «هنگام وزیدن نسیم روز»، آدم و حوا صدای یهوه خدا را شنیدند که «در باغ میخرامید».
پس از ترس، خود را «در میان درختان باغ» پنهان کردند. (پیدایش ۳:۸)
اما آفریننده، در محبت و رحمت بیپایان خود، راهحلی داشت:
«و میان تو (فریبدهندهای که در مار پنهان شده بود) و زن (بشریت)، و میان نسل تو و نسل او دشمنی خواهم گذاشت. او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنه او را خواهی زد.» (پیدایش ۳:۱۵)
با وجود آن فاجعه، هنوز امید وجود داشت!
خبر خوشِ انجیل آغاز به آشکار شدن کرده بود!
نسلی خواهد آمد که بهای گناه را بپردازد و نجات را به «هر که به او ایمان آورد» عطا کند. (یوحنا ۳:۱۶)
!باشد که در این سبت، ستایش و عبادت ما بازتابدهنده این امید باش
سبت مبارك!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
شنبه
هفتهٔ نخست تاریخ زمین به پایان نزدیک میشد. آسمان، روز و شب، رودها، دریاچهها، سبزهٔ سبز، درختان پُربرگ، حیوانات، پرندگان، خزندگان، ماهیان و انسان — همه چیز کامل بود! همه چیز «بسیار نیکو» بود! (پیدایش ۱۳:۱)
آنگاه خالق تصمیم گرفت یادبودی بیافریند تا آن هفتهٔ بهیادماندنی را تاجگذاری کرده و گرامی بدارد! نه یادبودی فیزیکی که به مکانی خاص محدود باشد، بلکه یادبودی در زمان! یادبودی که در همهٔ زمانها و در همهٔ مکانها حضور داشته باشد و هر هفته در دسترس همهٔ فرزندان او باشد!
خالق یک روز را جدا ساخت، روز هفتم هفته را، آن را برکت داد، مقدس گردانید و به انسان سپرد! (پیدایش ۲:۲–۳) روزی برای جشن گرفتنِ وجود خودمان، جشن گرفتنِ آزادی، و جشن گرفتنِ استراحت! اما بیش از همه، روزی برای مشارکت و ارتباط انسان با خالق خویش! یادبودی برای گرامیداشت آفرینش.
بیایید از این روزِ مبارک که خالق عطا کرده است لذت ببریم! خالق خود را ستایش و عبادت کنیم! سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
Hope Channels 