فریسیان
در حوض بِتِسدا «انبوهی از بیماران، نابینایان، لنگان و مفلوجان» دراز کشیده بودند، اما در آن سَبّت، عیسی به‌طور شگفت‌انگیزی تنها یک بیمار را شفا داد. او هدف دیگری در نظر داشت. با وجود اینکه رهبران قوم او را آزار می‌دادند، عیسی آنان را نیز دوست داشت! او می‌خواست فرصتی به دست آورد تا قدرت محبت خدا به همه انسان‌ها را به آنان بیاموزد! شفای این مرد فقیر چنین فرصتی را فراهم کرد.
هنگامی که آنان مردی را که شفا یافته بود در حال حمل بستر خود دیدند، او را متهم کردند که قوانین مربوط به رعایت سَبّت را که بر اساس سنت تعیین شده بود، زیر پا گذاشته است. وقتی فهمیدند که عیسی به او دستور داده است بستر خود را حمل کند، به جست‌وجوی عیسی رفتند تا او را متهم کنند. آنان حتی در فکر کشتن او بودند!
سپس عیسی در گفت‌وگویی طولانی، حقیقت و ماهیت مأموریت خود را به آنان نشان داد. (یوحنا 5:1-47).
باشد که در این سَبّت، هنگامی که خداوند خود را عبادت و ستایش می‌کنیم، رحمت و شفقت را نیز نشان دهیم، حتی نسبت به کسانی که اغلب با ما به شیوه‌ای رفتار می‌کنند که دوست نداریم.
سَبّت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
مرد فلج
حوض بِتِحِسدا، که نامش به معنای «خانهٔ رحمت» است، حوضی دوگانه بود که ایوان‌هایی در اطراف آن و نیز در میان دو استخر قرار داشت. یهودیان بر این باور بودند که آب‌های آن معجزه‌آسا هستند. در آن ایوان‌ها، «انبوهی از بیماران، نابینایان، لنگان و مفلوجان» دراز کشیده بودند!
عیسی مردی را می‌بیند که «سی و هشت سال بیمار بود» و مدت زیادی در کنار حوض به سر می‌برد. آنگاه عیسی از او سؤالی بدیهی می‌پرسد:
«آیا می‌خواهی شفا یابی؟»
مرد فلج پاسخ داد: «ای سرور من، کسی را ندارم که هنگامی که آب به حرکت درمی‌آید، مرا در حوض بیندازد…»
پس عیسی به او گفت: «برخیز، بستر خود را بردار و راه برو.»
در همان لحظه، آن مرد شفا یافت و بستر خود را برداشت و شروع به راه رفتن کرد. و آن روز، سَبَّت بود. (یوحنا ۵:۳-۹)
بدین ترتیب، عیسی بار دیگر، در حالی که با قوانین و مقررات خاخامی مخالفت می‌کرد، اما هرگز با فرمان چهارم شریعت خدا مخالفت نمی‌کرد (خروج ۲۰:۸-۱۱)، نشان داد که «… در روزهای سَبَّت نیکویی کردن جایز است.» (متی ۱۲:۱۲).
باشد که در این سَبَّت، پرستش و ستایش ما شامل خدمت فداکارانه به همنوع نیازمند نیز باشد!
سَبَّت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
ملاقات
اما داستان مرد نابینایی که در کنار راه نشسته بود، هنوز به پایان نرسیده بود! عیسی او را در کنار راه می‌بیند و بدون آنکه او از عیسی درخواست کند، شفایش می‌دهد! اما هنگامی که بینایی‌اش به او بازمی‌گردد، عیسی دیگر آنجا نیست! او فقط می‌داند که نام مردی که شفایش داده، عیسی است.
آنگاه رنج و محنت آن مردی که نابینا بود، آغاز می‌شود. همسایگانش او را نمی‌شناسند. او را نزد فریسیان می‌برند و به‌شدت مورد پرسش و بازخواست قرار می‌دهند. اما او در برابر این پرسش‌ها مرعوب نمی‌شود، بلکه با سربلندی و اطمینان، از معجزهٔ شفای خود شهادت می‌دهد. او نمی‌داند این اتفاق چگونه رخ داده است، اما با وجود آنکه معجزه را درک نمی‌کند، به آنچه می‌داند چنگ می‌زند!
او را گناهکار می‌شمارند و از کنیسه بیرون می‌کنند (یوحنا ۹:۱-۲۴).
سپس عیسی بار دیگر او را می‌یابد و باز هم خود پیش‌قدم می‌شود! چه عیسی شگفت‌انگیزی! او همواره در جست‌وجوی انسان گمشده است!
عیسی پرسشی از او می‌پرسد؛ پرسشی اساسی: «آیا به پسر انسان ایمان داری؟»
آن مرد با صداقت پاسخ می‌دهد: «ای آقا، او کیست تا به او ایمان آورم؟»
و هنگامی که عیسی خود را بر او آشکار می‌سازد، آن مرد بی‌درنگ او را به‌عنوان خدای آفریننده می‌شناسد و پاسخ می‌دهد: «ای خداوند، ایمان دارم!» و او را پرستش می‌کند (یوحنا ۹:۳۵-۳۸).
باشد که در این روز سَبَّت، در دیدارمان با عیسی، به او اجازه دهیم تا ما را شفا بخشد و دگرگون سازد؛ همان‌گونه که آن مرد نابینای بیچاره را دگرگون ساخت!
سَبَّت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
اعتقاد راسخ
آن مرد، گدا، نابینا، بی‌سواد و مورد تحقیر مردم بود و اکنون، پس از آنکه به دست عیسی شفا یافته بود، با خشم جامعه‌ای روبه‌رو شد که در آن زندگی می‌کرد. او که مورد بی‌اعتمادی، توهین و اتهام قرار گرفته بود، سرانجام از کنیسه اخراج شد؛ از جایی که باید محل عبادت می‌بود!
با وجود همه شرایط و با اینکه همه مردم در برابر او قرار گرفته بودند، شهادت او قدرتمند بود!
او با اعتقاد راسخ به همسایگان ناباور خود گفت: «من همان شخص هستم!»
و به آنان گفت: «مردی که عیسی نام داشت، گل ساخت، آن را بر چشمانم مالید و به من گفت: برو به حوض سیلوآم و خود را بشوی. پس رفتم، خود را شستم و اکنون می‌بینم.»
او با قاطعیت به فریسیانی که از او بازجویی می‌کردند گفت: «اینکه او گناهکار است یا نه، نمی‌دانم؛ اما یک چیز را می‌دانم: من نابینا بودم و اکنون می‌بینم.» (یوحنا ۹:۹، ۱۱، ۲۵)
او بحث نمی‌کرد؛ فقط با اعتقاد راسخ حقیقت را بیان می‌کرد!
آن مرد با عیسی ملاقات کرده بود، عیسی را شناخته بود. و از آن دیدار، شفا یافته و دگرگون بیرون آمده بود!
همان‌گونه که آن مرد دیوانه و جن‌زدهٔ جَدَری (مرقس ۵:۱۹)، که شفا یافته بود، بیرون رفت و همه آنچه را که خداوند برای او انجام داده بود اعلام کرد، این مرد نیز شهادتش را بیان کرد.
و شهادت او قدرتمند شد!
باشد که در این سَبَت، مشارکت ما با عیسی ما را به شاهدان زندهٔ قدرت او تبدیل کند!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
کابوس
مرد بیچاره! زمانی که نابینا بود و در کنار راه گدایی می‌کرد، افراد کمی به او اهمیت می‌دادند. بیشتر مردم او را تحقیر می‌کردند و او را گناهکار و سزاوار مجازات، نابینایی و فقر می‌دانستند. برخی چند سکه به سوی او می‌انداختند! برخی دیگر حتی همین کار را هم نمی‌کردند! (یوحنا ۹:۱-۷)
اما اکنون که عیسی او را شفا داده بود، زندگی‌اش به یک کابوس تبدیل می‌شود! همسایگان او را نمی‌شناسند! او را با پرسش‌های پی‌درپی محاصره می‌کنند: می‌خواهند بدانند آیا او واقعاً همان شخص است! سپس می‌پرسند چگونه شفا یافته است؟! کسی که او را شفا داده کجاست؟! آنگاه او را نزد فریسیان می‌برند.
بار دیگر، سیلی از پرسش‌ها: می‌خواهند بدانند چه کسی او را شفا داده است! این کار چگونه انجام شده است؟! شک دارند که او واقعاً نابینا بوده باشد! والدین او را مورد پرسش قرار می‌دهند و آنان که ترسیده و هراسان هستند، مسئولیت پاسخ دادن را به پسرشان واگذار می‌کنند! دوباره او را بازجویی می‌کنند و سرانجام او را از کنیسه بیرون می‌کنند!
همه این‌ها فقط به این دلیل بود که عیسی او را در روز سَبَّت شفا داده بود! (یوحنا ۹:۸-۳۴)
خالق، سَبَّت را به‌عنوان تاج هفتهٔ آفرینش مقرر کرده بود؛ آن را مقدس ساخته و برای بهره‌مندی انسان تازه‌آفریده‌شده برکت داده بود (پیدایش ۲:۲-۳؛ مرقس ۲:۲۷). اما سنت انسانی آن را از معنای حقیقی‌اش منحرف کرده و به باری سنگین تبدیل کرده بود!
عیسی با اعمال و سخنان خود می‌کوشید نقش حقیقی سَبَّت را دوباره برقرار سازد.
باشد که در این سَبَّت، محبت به همنوع خود، هر شرایطی که داشته باشد، عبادت و ستایش ما را به عطری خوشایند برای خدایمان تبدیل کند!
سَبَّت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
نابینا
او نابینا به دنیا آمده بود و هرگز روشنایی روز را ندیده بود! از دیدگاه معاصرانش، او باید گناهکار می‌بود و نابینایی‌اش نیز لعنتی از سوی خدا تلقی می‌شد. حتی شاگردان نیز نمی‌توانستند این موضوع را به‌درستی درک کنند.
هنگامی که نابینا را دیدند، از عیسی پرسیدند:
«ای استاد، چه کسی گناه کرده است، این مرد یا والدینش، که نابینا به دنیا آمده است؟»
پاسخ عیسی حیرت‌انگیز بود! او گفت:
«نه این مرد گناه کرد و نه والدینش؛ بلکه چنین شد تا اعمال خدا در او آشکار شود.»
و افزود:
«… من نور جهان هستم.»
سپس عیسی بر زمین آب دهان انداخت، با آن گل ساخت، گل را بر چشمان مرد نابینا مالید و به او گفت که چشمانش را در حوض سیلوآم بشوید. مرد نابینا خود را شست و بینایی‌اش را به دست آورد! (یوحنا ۹:۱-۷)
«و روزی که عیسی گل را ساخت و چشمان او را گشود، سبت بود.» (یوحنا ۹:۱۴)
بار دیگر، عیسی به‌روشنی شیوهٔ درست نگاه داشتن سبت را نشان می‌دهد.
بیایید از الگوی عیسی پیروی کنیم: باشد که عبادت و ستایش ما در این سبت، ما را به خدمت کردن به همنوعانمان هدایت کند!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
خداوند
زیر آفتاب سوزان جلیل، عیسی و شاگردانش در راه بودند. فصل برداشت فرا رسیده بود و دانه‌های غلات که در خوشه‌ها رسیده بودند، در انتظار درو بودند.
شاگردان که گرسنه بودند، وارد حاشیهٔ مزارع شدند؛ بخشی که عمداً برای نیازمندان باقی گذاشته می‌شد (تثنیه ۲۳:۲۵). آنان چند مشت دانه چیدند، آنها را با دست‌های خود از کاه جدا کردند و شروع به خوردن نمودند. (متی ۱۲:۱؛ لوقا ۶:۱)
فریسیانی که عیسی را همراهی می‌کردند، نه با نیت آموختن، بلکه تنها برای یافتن دلیلی علیه او، پرسیدند:
«اینک شاگردان تو کاری می‌کنند که انجام آن در روز سبت جایز نیست.» (متی ۱۲:۲)
عیسی به آنان نشان داد که سنت‌های انسانی معنای حقیقی سبت را تحریف کرده‌اند و تأکید کرد:
«زیرا پسر انسان خداوندِ سبت است.» (متی ۱۲:۸)
با این پاسخ، عیسی به‌روشنی الوهیت خود را آشکار کرد و نشان داد که او همان کسی بود که در پایان هفتهٔ آفرینش، سبت را در عدن مقرر کرده بود.
او، به‌عنوان خالق، روز هفتم هفتهٔ آفرینش را جدا کرد، برکت داد، تقدیس نمود و در آن آرام گرفت. (پیدایش ۲:۲-۳)
باشد که هنگام رعایت آرامش و استراحت سبت، آن را به سبب خواسته‌های سنت‌هایی که مطابق ارادهٔ خدا نیستند، به باری سنگین تبدیل نکنیم.
سبت مبارک!
اگر بخواهید، می‌توانم در ترجمه‌های بعدی همین مجموعه، اصطلاحات کتاب مقدس و لحن ادبی را کاملاً یکدست نگه دارم.
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
مطرود و تحقیرشده
او هرگز تصور نمی‌کرد که آن روز یکی از شادترین روزهای زندگی‌اش باشد! مردی خجالتی و کم‌رو بود و ترجیح می‌داد از جمعیت دور بماند. به دلیل ناتوانی جسمی، یکی از دست‌هایش خشک و از کارافتاده بود و جامعه او را تحقیر می‌کرد. او را گناهکار و نفرین‌شده از سوی خدا می‌دانستند.
چند بار سخنان تحقیرآمیز و سرزنش‌بار دربارهٔ خود شنیده بود! اما آن روز سبت بود و او می‌خواست به کنیسه برود تا عبادت کند. در میان حاضران، آرام و بی‌صدا خود را به داخل رساند و در انتهای کنیسه نشست؛ جایی که تقریباً هیچ‌کس متوجه حضورش نمی‌شد.
عیسی نیز در آن کنیسه بود. نزدیک او، کسانی که آن مرد فقیر را تحقیر می‌کردند و می‌خواستند برای عیسی مشکل ایجاد کنند، پرسیدند:
«آیا در روز سبت شفا دادن جایز است؟» (متی ۱۲:۱۰)
آنگاه عیسی به مردی که دستش خشک و از کارافتاده بود نگاه کرد و فرمود:
«به میان بیا.» (مرقس ۳:۳)
مرد، لرزان و مبهوت، بدون اینکه به‌خوبی بفهمد چه اتفاقی در حال رخ دادن است، از جای خود برخاست و نزد استاد رفت.
«سپس به آن مرد گفت: دست خود را دراز کن. او دست خود را دراز کرد و دستش مانند دست دیگرش سالم شد.» (متی ۱۲:۱۳)
آن مرد فقیر، شادمان و تقریباً ناباور، از ننگ و برچسب تبعیض‌آمیزی که بر او زده بودند آزاد شده بود.
و عیسی، در حالی که معنای حقیقی سبت را آشکار می‌ساخت، چنین نتیجه گرفت:
«پس، در روزهای سبت، نیکویی کردن جایز است.» (متی ۱۲:۱۲)
باشد که ما نیز با عبادت و ستایش خود در این سبت، به کسانی که به یاری ما نیاز دارند نیکی کنیم!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
عادت
عیسی زندگی کرد تا شخصیت خدا را آشکار سازد (یوحنا ۱۲:۴۵؛ ۱۴:۸-۱۱) و برای گناهان هر انسان جان خود را فدا کرد (اول قرنتیان ۱۵:۳). هنگامی که بر دامنهٔ کوه به تعلیم جماعت‌ها می‌پرداخت، شیوهٔ درست رعایت احکام الهی را نشان داد (متی ۵ و ۶).
او در سراسر زندگی خود معنای حقیقی سبت و روش صحیح نگاه داشتن آن را آشکار ساخت. «طبق عادت خود» (لوقا ۴:۱۶)، در روزهای سبت به کنیسه می‌رفت و در عبادت و تعلیم شرکت می‌کرد؛ به این صورت که متون کتاب مقدس را می‌خواند و دربارهٔ آنها توضیح می‌داد (لوقا ۴:۱۶-۲۲).
در روزهای سبت، هنگامی که در ستایش و عبادت در کنیسه‌ها شرکت می‌کرد، می‌کوشید حقایق پادشاهی خدا را تعلیم دهد. (لوقا ۴:۳۱؛ ۶:۶)
او، به‌عنوان خداوند و آفرینندهٔ سبت (متی ۱۲:۸؛ یوحنا ۱:۳؛ پیدایش ۲:۳)، به‌روشنی نشان داد که این روز، افزون بر اینکه روز استراحت، ستایش و عبادت است، روزی است که باید به تعلیم و فراگیری حقایق آسمانی اختصاص داده شود.
این سبت، بخشی از وقت خود را به مطالعهٔ کلام خدا اختصاص خواهیم داد.
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
نسلِ موعود
«پُریِ زمان» فرا رسیده بود! و خدا «پسر خود را… فرستاد تا» انسان گناهکار را «بازخرید کند»! (غلاطیان ۴:۴-۵)
خالق جهانی کامل و «بسیار نیکو» آفریده بود! (پیدایش ۱:۳۱) و انسان را در آن قرار داده بود (پیدایش ۱:۲۷). او قوانینی مقرر کرده بود تا سعادت انسان کامل باشد (پیدایش ۲:۱۶-۱۷). اما انسان که توسط دشمن فریب خورده بود، سرکشی کرد و بر ضد خالق خود گناه ورزید (پیدایش ۳:۱-۷). در نتیجه، مرگ، درد و رنج نصیب او شد (پیدایش ۳:۱۶-۱۹).
اما امیدی وجود داشت: نسلِ موعود! (پیدایش ۳:۱۵)
سپس، در زمان مقرر، خالق (یوحنا ۱:۳)، به شیوه‌ای که برای انسان قابل درک نیست، از مقام و جلال الوهیت خود فروتن شد و «…صورت غلام را پذیرفت و در شباهت انسان‌ها آمد…» تا زندگی‌ای کاملاً مطیعانه داشته باشد و به جای انسان بمیرد! (فیلیپیان ۲:۵-۸)
بدین‌گونه، عیسی نمونه‌ای از زندگی مطابق ارادهٔ خدا شد.
آنجا در عدن، در هفتهٔ آفرینش، او روزی را جدا کرده، تقدیس نموده و برکت داده بود؛ روز هفتم را، برای استراحت و مشارکت انسان با خالق. (پیدایش ۲:۳)
در طول قرن‌ها، انسان سرکش گاه این روز را ترک کرده و گاه صدها قانون برای آن ایجاد کرده است؛ قوانینی که آن را به باری سنگین تبدیل کرده‌اند.
عیسی در همان آغاز خدمت خود، شروع به بازگرداندن معنای حقیقی سبت کرد:
«به ناصره، جایی که پرورش یافته بود، رفت و طبق عادت خود، در روز سبت به کنیسه درآمد و برای خواندن برخاست.» (لوقا ۴:۱۶)
مطالعهٔ کلام خدا بخشی از عبادت در روز سبت است!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
سنت
وقتی سنت انسانی جایگزین یک «چنین می‌فرماید خداوند…» روشن می‌شود، دستورالعمل‌های خالق که برای لذت‌بخش‌تر کردن زندگی انسان در نظر گرفته شده‌اند، به باری دشوار و طاقت‌فرسا تبدیل می‌شوند!
پس از اسارت بابلی، سنت خاخامی شروع به وضع قوانینی برای نگاه داشتن سبت کرد! در ابتدا، ۳۹ عمل وجود داشت که انجام دادن آنها در روز سبت ممنوع بود! با گذشت زمان، جزئیات و مقررات بیشتری به این قوانین افزوده شد. هنگامی که عیسی متولد شد، ۱٬۵۲۱ حکم وجود داشت که برای نگاه داشتن سبت می‌بایست رعایت می‌شد! باری واقعی و تحمل‌ناپذیر!
بدین‌گونه، دشمن هدفی را که خالق به خاطر آن روز هفتم هفته را برکت داده و تقدیس کرده بود، تحریف کرد (پیدایش ۲:۳). این روز برای استراحت، مشارکت با خالق، ستایش، عبادت و خدمت فداکارانه برای یاری رساندن به نیازمندان مقرر شده بود!
باشد که عبادت و ستایش ما این روز را به روزی ویژه، جداشده و برکت‌یافته از سوی خالق تبدیل کند؛ به «…سبتی دلپذیر و روز مقدس خداوند، شایستهٔ حرمت…»! (اشعیا ۵۸:۱۳)
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
ویرانی
ویرانی پادشاهی یهودا، ویرانی اورشلیم، نابودی معبدی که سلیمان بنا کرده بود، و هفتاد سال اسارت در بابل، همگی پیامدهای سختِ دور شدن اسرائیل از تعالیم خداوند بودند.
پس از آزادی از اسارت بابِل، بنی‌اسرائیل بر آن شدند که تعالیم آفریننده را دوباره به یاد آورند و بر اساس آن زندگی کنند. به رهبری عِزرا، کاهن و کاتب، و نِحِمیا، فرماندار، همهٔ مردم پس از شنیدن قرائت کتاب‌های موسی و توضیحاتی که عزرا ارائه داد، خود را به خدا تقدیم کردند و عهد خود را با خداوند تجدید نمودند (نحمیا ۸–۱۰).
سال‌ها گذشت و اگر پیش از اسارت بابِل، ارتداد با دور شدن از رهنمودهای خداوند شناخته می‌شد، این بار افراطی از نوع دیگر پدید آمد! سنت‌های انسانی، سبت را به روزی خسته‌کننده و اندوه‌بار تبدیل کردند. قوانین ربانی، که از سوی خدا مقرر نشده بودند، سبت را به روزی طاقت‌فرسا بدل ساختند!
انسان گناهکار در شورش خود علیه آفریننده، دستورهای محبت‌آمیزی را که خداوند برای خیر و سعادت او داده بود، به بارهای سنگین و دشوار برای حمل تبدیل می‌کند!
خواست آفریننده این بود که سبت «… روزی دلپذیر و مقدس برای خداوند، و شایستهٔ احترام…» باشد (اشعیا ۵۸:۱۳)؛ روزی برای پرستش، ستایش و مشارکت با خدا؛ و روزی برای خدمت ایثارگرانه به نیازمندان.
باشد که در این سبت، معنای حقیقی این روزِ مبارک و مقدس‌شده به‌وسیلهٔ آفریننده را به یاد آوریم!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
تقسیم
پس از سلیمان، قوم اسرائیل به دو پادشاهی تقسیم شد. پادشاهی اسرائیل که از ده سبط تشکیل شده بود و سامره پایتخت آن بود، در شمال قرار گرفت؛ و پادشاهی یهودا که از دو سبط تشکیل شده بود و اورشلیم پایتخت آن بود، در جنوب استقرار یافت (اول پادشاهان ۱۲:۱–۲۰؛ دوم تواریخ ۱۰:۱–۱۹).
قدرت، ثروت و رفاه، اسرائیلیان را به‌تدریج از تعالیم خدا دور ساخت و باعث شد بسیاری از رسوم و فرهنگ بت‌پرستانهٔ ملت‌های همسایه را بپذیرند. پادشاهان شریر، پرستش بت‌های مشرکانه را رواج دادند. سبت که نشانه‌ای میان خدا و قوم او بود (حزقیال ۲۰:۱۲ و ۲۰)، کم‌کم جای خود را به روز پرستش خورشید داد.
خدا در رحمت بی‌پایان خود، پیامبری پس از پیامبر فرستاد تا آنان را هشدار دهد، اما آنان گوش ندادند. سرانجام، آفریننده ناچار شد اجازه دهد که آنان ثمرهٔ سرکشی خود را درو کنند!
نخست، پادشاهی اسرائیل به دست آشوریان نابود شد (دوم پادشاهان ۱۷:۳–۶). سامره ویران شد و ده سبط در سراسر امپراتوری آشور پراکنده شدند. آنان که از خدا دور شده بودند، در گرداب زمان گم شدند.
اندکی بیش از یک قرن بعد، بابلیان به پادشاهی یهودا یورش بردند، اورشلیم و معبد باشکوه سلیمان را ویران کردند و ثروت آن را به بابل بردند. همچنین ساکنان آن را به اسارت بردند (دوم پادشاهان ۲۴:۱۰–۲۵:۲۲؛ دوم تواریخ ۳۶:۱۷–۲۱).
باشد که دغدغه‌های این زندگی ما را از اطاعت از ارادهٔ آفریننده دور نسازد! باشد که در این سبت، خدای آفرینندهٔ خود را با تمام وجود ستایش و پرستش کنیم!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
سرود
قرن‌ها پس از آنکه بنی‌اسرائیل در سرزمین کنعان ساکن شدند، سرایندهٔ مزامیر «سرودی برای روز سبت» نوشت. او در این سرود، روح سپاسگزاری را که باید سراسر پرستش و ستایش این روز را فرا گیرد، می‌ستاید. سپس می‌سراید:
«نیکوست که خداوند را سپاس گوییم و نام تو را، ای حضرتِ اعلی، بستاییم؛ که بامدادان از محبتِ پایدار تو سخن گوییم و شبانگاهان از وفاداری تو، با ساز ده‌سیم، با بربط و نوای چنگ. زیرا تو، ای خداوند، مرا از اعمال خود شاد ساخته‌ای؛ به کارهای دستان تو وجد خواهم کرد. ای خداوند، چه عظیم است کارهای تو! اندیشه‌های تو چه ژرف‌اند! مرد نادان این را نمی‌داند و بی‌خرد آن را درک نمی‌کند: هرچند شریران همچون علف برویند و همهٔ بدکاران شکوفا شوند، سرانجام تا ابد نابود خواهند شد. اما تو، ای خداوند، تا ابد متعال هستی.»
(مزامیر ۹۲:۱–۸)
باشد که پرستش و ستایش ما در این روز، بیانگر قدردانی صمیمانهٔ ما از این خدای شگفت‌انگیز باشد!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
زیبایی‌ها
کتاب‌مقدس اطلاعاتی در این‌باره به ما نمی‌دهد، اما می‌توانیم تصور کنیم که آن روز، سبت بوده است. داوودِ پادشاه، پس از آنکه فعالیت‌های فراوان خود در ادارهٔ حکومت را کنار می‌گذارد، به زیبایی‌ها و عظمت آفرینش می‌نگرد. سپس چنگ خود را برمی‌دارد و می‌سراید:
«چون به آسمان‌های تو می‌نگرم، که ساختهٔ انگشتان توست، و به ماه و ستارگانی که برپا داشته‌ای، انسان چیست که او را به یاد آوری؟ و فرزند انسان چیست که از او سرکشی کنی؟ با این حال، او را اندکی از خدا فروتر ساختی و او را به جلال و کرامت تاج‌گذاری کردی. او را بر کارهای دستان خود فرمانروا گردانیدی و همه‌چیز را زیر پای او نهادی…»
و سپس با شادی فریاد برمی‌آورد:
«ای خداوند، ای سرور ما، نام تو در تمامی زمین چه باعظمت است!»
(مزامیر ۸:۳–۶، ۹)
در هفتهٔ آفرینش، آفریننده روز هفتم را جدا ساخت، آن را برکت داد و تقدیس کرد (پیدایش ۲:۳) و آن را برای مشارکت خود با انسان مقرر نمود. این روز، نشانه‌ای هفتگی است که ما را به یاد خدا به‌عنوان آفریننده می‌اندازد (خروج ۲۰:۱۱).
باشد که در این سبت، ستایش و پرستش ما بازتاب‌دهندهٔ محبت و تحسینی باشد که زیبایی آفرینش در دل‌های ما برمی‌انگیزد.
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
سپاسگزاری
سلیمان با اذعان به اینکه شکوفایی و کامیابی قوم اسرائیل تنها و تنها به سبب برکات خداوند بود، این اطمینان را در این سخنان زیبا بیان می‌کند:
«اگر خداوند خانه را بنا نکند، بنّایان بیهوده برای ساختن آن زحمت می‌کشند؛ اگر خداوند شهر را محافظت نکند، نگهبان بیهوده بیدار می‌ماند. بیهوده است که صبح زود برخیزید، دیر به استراحت بنشینید و نانی را بخورید که با رنج و زحمت به دست آورده‌اید؛ زیرا او به محبوبان خود در هنگام خواب عطا می‌کند.» (مزامیر ۱۲۷: ۱-۲)
سبت، افزون بر اینکه روز پرستش و ستایش است، روز قدردانی از برکاتی نیز هست که دریافت کرده‌ایم. روزی برای سپاسگزاری!
آرامش سَبَّت بیانگر این اعتماد است که خداوند همان کسی است که همهٔ نیازهای قوم خود را فراهم می‌کند.
باشد که در این سَبَّت، ستایش و پرستش ما بیانگر سپاسگزاری ما برای برکاتی باشد که دریافت کرده‌ایم!
سَبَّت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
نور
پس از چهل سال در بیابان، بنی‌اسرائیل به سرزمین موعود می‌رسند! در آنجا، تحت هدایت خدا، ساکن می‌شوند، رشد می‌کنند و به قومی بزرگ و قدرتمند تبدیل می‌گردند. در دوران پادشاهی داوود و سلیمان، اسرائیل به اوج شکوه خود به‌عنوان ملتی برخوردار از برکت خدا می‌رسد! قلمرو آن از خلیج ایلات، که امروزه عقبه نامیده می‌شود، در جنوب و در کنار دریای سرخ، تا مناطق بسیار شمالیِ دمشق امروزی امتداد داشت. مرز شرقی آن بخش بزرگی از اردن و سوریه کنونی را در بر می‌گرفت. اما نفوذ آن به سرزمین‌های بسیار دورتر نیز می‌رسید، از جمله حبشهٔ دوردست!
ملکهٔ سبا هنگامی که جلال و حکمت سلیمان و ثروت پادشاهی اسرائیل را دید، فریاد برآورد: «آنچه دربارهٔ تو شنیده بودم… و دربارهٔ حکمتت، حقیقت داشت.» اما «… تو در حکمت و کامیابی از آنچه شنیده بودم فراتر رفته‌ای. خوشا به حال مردانت، خوشا به حال این خدمتگزارانت… متبارک باد یهوه، خدای تو، … زیرا یهوه اسرائیل را تا ابد دوست می‌دارد…» (اول پادشاهان ۱۰: ۶-۹)
این همان خالق بود که وعده‌های برکت خود را نسبت به کسانی که از فرامین مقرر شدهٔ او اطاعت می‌کردند، با وفاداری به انجام می‌رساند! (تثنیه ۲۸: ۱-۱۴)
اسرائیل با اطاعت از آنچه خالق مقرر کرده بود، به نوری برای ملت‌های آن زمان تبدیل شده بود! او به هدفی که برای آن از بردگی مصر آزاد شده بود، دست یافته بود!
باشد که هنگام پرستش و ستایش در این سَبَّت، زندگی ما نیز نوری برای کسانی باشد که با آنان در
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
شادی
بردگی انسان را خشن، غمگین، زخمی و آزرده می‌سازد!
اما خالق می‌خواست بردگانی را که آزاد کرده بود، به قومی شاد و جشن‌گیرنده تبدیل کند!
از این‌رو، در سینا، موسی را درباره جشن‌های مذهبی قوم اسرائیل تعلیم داد.
این‌ها زمان‌های شادی و جشن بودند که در آن، آزادی از بردگی مصر را به یاد می‌آوردند و جشن می‌گرفتند!
این اعیاد همچنین به آزادی بزرگ‌تر از بردگی گناه اشاره داشتند!
آنها به آینده و به «برّهٔ خدا که گناه جهان را برمی‌دارد» اشاره می‌کردند. (یوحنا ۱:۲۹)
عید فصح، پنتیکاست و عید خیمه‌ها از جمله این جشن‌ها بودند که در زمان‌های مشخصی در طول سال برگزار می‌شدند.
در طول این اعیاد، خالق روزهای ویژه‌ای را برای «محفل مقدس» جدا کرد. (لاویان ۲۳:۸، ۲۴، ۳۲، ۳۵)
او این روزها را نیز «سبت‌ها» نامید.
این سبت‌ها هفت عدد بودند.
برخلاف سبت هفتگی که خداوند آن را «روز هفتم» هفته تعیین کرده بود (خروج ۲۰:۹-۱۰)، این سبت‌های عیدی در تاریخ‌های مشخصی قرار داشتند و می‌توانستند در هر روزی از هفته واقع شوند.
گویی خداوند می‌خواست این تفاوت را برجسته سازد، بنابراین این سبت‌های عیدی را که مخصوص قوم اسرائیل بودند، «سبت شما» (لاویان ۲۳:۳۲) و «سبت‌های ایشان» (لاویان ۲۶:۳۴، ۴۳؛ هوشع ۲:۱۱) نامید.
اما سبت هفتگی را که در هفته آفرینش برقرار شد (پیدایش ۲:۳) و برای تمام بشریت در نظر گرفته شده بود، «سبت‌های من» خواند. (حزقیال ۲۰:۱۲، ۲۰)
باشد که عبادت، ستایش و مشارکت ما در این روز، بازتاب‌دهنده شادی ما از آزادی از بردگی گناه باشد!
سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
به یاد آور
در آنجا، در کوه سینا، خالق «دو لوح شهادت، لوح‌های سنگی که با انگشت خدا نوشته شده بودند» را به موسی سپرد. (خروج ۳۱:۱۸)
در این لوح‌ها، چهار فرمان نخست به رابطه انسان با خدا مربوط می‌شوند و در این عبارت خلاصه می‌گردند:
«پس یهوه، خدای خود را با تمامی دل خود محبت نما…» (تثنیه ۶:۵)
و شش فرمان آخر به رابطه انسان‌ها با یکدیگر مربوط هستند و آنها نیز در این سخن خلاصه می‌شوند:
«… همسایه خود را مانند خویشتن محبت نما.» (لاویان ۱۹:۱۸)
خالق که از پیش می‌دانست انسان گناهکار در رابطه خود با او به‌راحتی آن نشانه متمایز را فراموش خواهد کرد؛ نشانه‌ای که در بستر زمان قرار دارد، برای همه قابل دسترس است و او آن را در عدن تعیین کرده بود، فرمان داد:
«روز سبت را به یاد آور تا آن را مقدس بداری.»
و سپس چنین توضیح داد:
«اما روز هفتم، سبت یهوه، خدای توست؛ در آن هیچ کاری انجام مده… زیرا یهوه در شش روز آسمان‌ها و زمین و دریا و هر آنچه را که در آن‌هاست آفرید، و در روز هفتم آرام گرفت؛ از این رو یهوه روز سبت را برکت داد و آن را مقدس گردانید.» (خروج ۲۰:۸-۱۱)
باشد که در این سبت، هنگامی که فعالیت‌های خود را متوقف می‌کنیم و خود را به عبادت و ستایش اختصاص می‌دهیم، اعتماد خود را به این خدای شگفت‌انگیز و وابستگی خود را به او نشان دهیم!
سبت مبارک!
!سبت مبارک
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
قوم
در نخستین روز از ماه سوم پس از خروج از مصر، اسرائیلیان در دامنه رشته‌کوه سینا اردو زدند.
آنان یازده ماه و بیست روز در آنجا ماندند. (خروج ۱۹:۱-۲؛ اعداد ۱۰:۱۱-۱۲)
در طول آن مدت، خالق آنان را در زمینه‌های روحانی، اخلاقی، اجتماعی و قانونی تعلیم داد و به یک قوم تبدیل کرد.
او با آنان عهد خود را تجدید نمود (خروج ۱۹:۴-۸)، همان عهدی که نخست با آدم در عدن برقرار کرده بود (پیدایش ۱:۲۸)، سپس پس از طوفان با نوح تجدید کرد (پیدایش ۹:۸-۱۷)، و بعد با ابراهیم در زمانی که در سرزمین کنعان سرگردان بود. (پیدایش ۱۵:۸-۱۹)
هنگامی که خالق عهد خود را با آن گروه بردگان — که آزاد شده بودند، اما هنوز خشن و ناآگاه بودند — تجدید کرد، قصد داشت آنان را به «قوم خاص خود از میان همه ملت‌ها» و به «مملکت کاهنان و امتی مقدس» تبدیل کند. (خروج ۱۹:۵-۶)
سپس خالق، موسی را در تمام جنبه‌های لازم تعلیم داد تا آنان را به قومی نیرومند تبدیل کند که نماینده او در میان همه ملت‌ها باشند.
وقتی اسرائیلیان از سینا حرکت کردند، دیگر همچون یک قوم رفتار می‌کردند!
باشد که در این سبت، عهد خود را با نجات‌دهنده‌مان تازه کنیم و به این شکل، او را در میان کسانی که به ما نزدیک هستند نمایندگی کنیم!
!سبت مبارک
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
مَنّا
چهارصد سال پس از ورود خانواده یعقوب به مصر، آن خانواده به قومی عظیم تبدیل شده بود.
آنان زمانی که به مصر آمدند، سرافراز، آزاد و خداترس بودند؛ اما زیر بردگی مصر به‌طرزی بی‌رحمانه خرد و نابود شدند!
تنها عده کمی هنوز خالق را به یاد داشتند!
این همان قوم اسرائیل بود که خداوند به‌وسیله موسی آنان را از بردگی آزاد کرد و به بیابان هدایت نمود.
در آنجا، خدا اصول شخصیت خویش را به آنان تعلیم می‌داد تا برای جهان آن زمان نوری باشند.
اندکی پس از آنکه به‌گونه‌ای معجزه‌آسا از دریای سرخ عبور کردند، شاهد معجزه تبدیل شدن آب‌های تلخ مارّه به آب شیرین و قابل نوشیدن شدند. (خروج ۱۵:۲۲-۲۷)
اما آذوقه‌ها رو به پایان بود.
و چون هنوز به قدرت خالق کاملاً اعتماد نداشتند، بر موسی و هارون شکایت و غرغر کردند.
پس خدا مَنّا را فرستاد؛ نانی که از آسمان فرو می‌ریخت!
اما شرطی وجود داشت:
در پنج روز نخست هفته، آنان باید فقط به اندازه نیاز همان روز جمع‌آوری می‌کردند.
نباید چیزی برای روز بعد نگه می‌داشتند، زیرا فاسد می‌شد.
ولی در روز ششم، باید دو برابر جمع می‌کردند و بخشی را برای روز هفتم نگه می‌داشتند! (خروج ۱۶)
در طول چهل سال سرگردانی در بیابان، خالق بار دیگر تأکید کرد که روز هفتم هفته، سَبَت است؛ روزی که او در هفته آفرینش آن را جدا، مقدس و مبارک ساخته بود تا زمانی برای مشارکت با انسان باشد! (یوشع ۵:۱۲؛ پیدایش ۲:۳)
هنگامی که در این سبت در عبادت، ستایش و مشارکت حضور می‌یابیم، به یاد داشته باشیم که این روزی است که خدا برای آرامش ما برگزیده است!
!سبت مبارک
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
امید
خداوند برای نخستین پدر و مادر ما باغی آفرید: عدن!
در آنجا همه‌چیز کامل بود! خودِ آفریننده اعلام کرده بود:
«و خدا هر آنچه را ساخته بود نگریست، و اینک بسیار نیکو بود.» (پیدایش ۱۳:۱)
او همچنین روزی را برای مشارکت و رابطه با انسان جدا، مقدس و مبارک ساخت: روز هفتم هفته، سبت! (پیدایش ۲:۳)
در آن محیط کامل، فریب‌دهنده، دشمن خدا، وارد شد و حوا را فریب داد؛ و او نیز آدم را وسوسه کرد و آنها را به گناه کشاند!
آن فاجعه بزرگ که جدایی میان انسان و خدا را به وجود آورد! (اشعیا ۵۹:۲)
در نتیجه، انسان که از سرچشمه حیات جدا شده بود، محکوم به مرگ گردید! (رومیان ۶:۲۳)
در آن عصر، «هنگام وزیدن نسیم روز»، آدم و حوا صدای یهوه خدا را شنیدند که «در باغ می‌خرامید».
پس از ترس، خود را «در میان درختان باغ» پنهان کردند. (پیدایش ۳:۸)
اما آفریننده، در محبت و رحمت بی‌پایان خود، راه‌حلی داشت:
«و میان تو (فریب‌دهنده‌ای که در مار پنهان شده بود) و زن (بشریت)، و میان نسل تو و نسل او دشمنی خواهم گذاشت. او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنه او را خواهی زد.» (پیدایش ۳:۱۵)
با وجود آن فاجعه، هنوز امید وجود داشت!
خبر خوشِ انجیل آغاز به آشکار شدن کرده بود!
نسلی خواهد آمد که بهای گناه را بپردازد و نجات را به «هر که به او ایمان آورد» عطا کند. (یوحنا ۳:۱۶)
!باشد که در این سبت، ستایش و عبادت ما بازتاب‌دهنده این امید باش
سبت مبارك!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
شنبه
هفتهٔ نخست تاریخ زمین به پایان نزدیک می‌شد. آسمان، روز و شب، رودها، دریاچه‌ها، سبزهٔ سبز، درختان پُربرگ، حیوانات، پرندگان، خزندگان، ماهیان و انسان — همه چیز کامل بود! همه چیز «بسیار نیکو» بود! (پیدایش ۱۳:۱)
آنگاه خالق تصمیم گرفت یادبودی بیافریند تا آن هفتهٔ به‌یادماندنی را تاج‌گذاری کرده و گرامی بدارد! نه یادبودی فیزیکی که به مکانی خاص محدود باشد، بلکه یادبودی در زمان! یادبودی که در همهٔ زمان‌ها و در همهٔ مکان‌ها حضور داشته باشد و هر هفته در دسترس همهٔ فرزندان او باشد!
خالق یک روز را جدا ساخت، روز هفتم هفته را، آن را برکت داد، مقدس گردانید و به انسان سپرد! (پیدایش ۲:۲–۳) روزی برای جشن گرفتنِ وجود خودمان، جشن گرفتنِ آزادی، و جشن گرفتنِ استراحت! اما بیش از همه، روزی برای مشارکت و ارتباط انسان با خالق خویش! یادبودی برای گرامی‌داشت آفرینش.
بیایید از این روزِ مبارک که خالق عطا کرده است لذت ببریم! خالق خود را ستایش و عبادت کنیم! سبت مبارک!
متن: آلیومار گابریل دا سیلوا
پروژه: سبت خداون
پروژه: سبت خداون
